Ik heb nooit overwogen dat een mens
transparant kan zijn
Lucht door kan laten als membraam
Een open structuur als kaartenhuis
Of Lego Technics
Een trompet speelt
alsof hij opwarmt
Ik had niet door dat ik zo snel liep
Hoe graag ik even zou liggen
Alleen te hoeven ademen
Als je een grote cirkel tekent
daarin een kleinere
daarin steeds kleinere met hetzelfde middelpunt,
maar ruimte houdt tussen de cirkels
dan kan je leegte vasthouden
En ik weet dat een ademteug
in leegte
als trompet kan klinken
Een mens hoeft niet massief te zijn
Maar uit schrik houd ik mijn enkel vast
Want wat als er zoveel lucht onder mijn huid zit,
leegte,
dat als ik blijf ademen
mijn arm zo door mijn schoot zou vallen
en ik weg zou waaien?
De lucht in de winkelstraat is zwaar
met rook
en gespuug dat als bellenblaas
blijft hangen in de lucht
Ik wil graag verzwaren
Zonder deze lucht in te ademen
Nee, ik moet mijzelf met een touwtje vastbinden
Zoals vrouwen tegenwoordig stropdassen dragen
als accessoires
om hun polsen,
aan hun broek
of als sjaal
Ik wil stropdassen
zodat ik kan zweven zonder weg te waaien
zodat ik kan ademen
en doorlaten
en zwemmen in een zonsondergang
als gouden kiwisap
boven de stad
Ik wil een lief meisje op date vragen
in deze vreemde stad
Iemand met stropdassen
aan haar broek en polsen
Mijn hoofd laten rusten op haar dijen
er niet doorheen vallen
Zodat de rest van mijn lichaam kan verwaaien
als rode ballonnen in haar kamer
Dan zachtjes praten
als twee opwarmende trompetten
Ik wil dat ze haar hand door mijn haar haalt
en ik haar kopjes geef
en in haar vinger bijt
We elkaar ademen
in de ruimtes onderhuids
Met een hand in mijn haren
en tanden in iemands dijen
hoef ik niet massief te zijn
Ik wil zoveel lucht toelaten
dat ik de wind door mij heen voel waaien
Ik wil iemand
door mij heen laten gaan
In de leegtes
die ik vasthoud