12/04/2025

Ik denk dat ik het doe als een soort dagboek. Het kan zo fijn zijn om gedachten aan het werk te zetten, in een gesprek of op papier, waarna ze rustig kunnen oplossen. ik denk dan ook dat het helemaal niet goed voor je is, gedachten. Ze houden het klimaat in je bovenkamer bewegelijk, plezierig, gezellig, ja. Er is altijd iets te doen, nooit te vervelen met een nieuw fictief gesprek, een interne monoloog, een herkauwing van eerdere gedachten. Maar wat is dat nou, uiteindelijk?

Het zijn maar gedachten. Hoe mooi ook, het is niets tot ze fysiek worden, als daden of geluiden, als trillingen in lucht en de wereld om je heen.

En gedachten verblinden. Want als je hard nadenkt, wat zie je dan nog? Als je door de stad fietst of loopt met een hoofd vol gedachten, wat zie je dan? Zo dacht ik gisteren aan het weer. Niet ons nu toch vrij mooie lenteweer, maar metereologie, aardrijkskunde, watercycli en de invloed van bergen op drukgebieden. Al in al super interessant, maar het ontnam ook mijn zicht, de stad was maar hetzelfde decor als altijd en er was geen ruimte voor iets nieuws in mijn hoofd. Niet dat ik niet wil nadenken over het weer, maar ik wil zien. Alles opnemen en zien en allerlei gedachten door mij laten stromen, zonder iets vast te houden.

Ik weet niet of dit blog mij gaat helpen, of ik het lang blijf doen. Maar voor nu voelt het goed, en leuk. Ik kan tegen jullie praten als tegen een kat, kan mijn hersenpan schoon en leeg bewaren en, met een beetje geluk vinden jullie het leuk. Mijn gedachten als op een kleedje op koningsdag, misschien kunnen jullie er iets mee.