Ja, klopt, het is Pasen geweest.
Ik was vrijdag kort op pad en drie dingen vielen mij op. Allereerst, toen de verkoper en ik na een kort gesprek onze eigen wegen in begonnen te slaan, groette hij met een peace teken. Twee vingers in de lucht, net onder schouder hoogte en met de palm naar voren waardoor de ongemakkelijke hoek het hele gebaar wat verlegen, verontschuldigend en ingetogen doet lijken.
Veel belangrijker, wat zijn er eigenlijk veel handgebaren om te maken, en wat gebruiken we ze eigenlijk weinig. Misschien ironisch, als cynische, post-ironische tieners die zo’n peace teken maken, een ‘hang-loose’ of rock ‘n’ roll duivelsoren om een docent belachelijk te maken. Ik weet dat er nog zo veel meer kan, waarom doen we dit niet?
In lijn hiermee, ik denk dat we ons best wat vrijer mogen voelen non-verbaal te communiceren. Gekke bekken trekken, handgebaren, zwaaien. ‘Hoe was school?’ (of werk, een date, of iets dergelijks) en als reactie je neus ophalen en hoofd schudden, of je hand met de palm omlaag heen en weer bewegen als teken van ‘meh’. Misschien verzin we nog veel meer leuks, en was die date twee handen in elkaar geslagen terwijl je je polsen ronddraait. Of is tot ziens een soort golvende beweging van de vingers. Naja goed.
Ah ja, koppels op het terras. Want het weer is weer lekker, de zon schijnt dus terrassen zitten vol op zonnige zaterdagen. Maar, en dit kan aan mijn terrassen of stad liggen, het publiek is me wat monotoon. Ouders met kinderen, families, toeristen, sure, sure. Dan komen de jongeren, studenten en twintigers, waarvan jonge studenten nog wel eens in grote groepen bewegen. Denk aan verenigingsclubjes, maar zodra zulke studenten meerdere jaren gestudeerd hebben, worden ze hier te druk voor.
Als resultaat zie je jongeren bijna altijd in setjes. Soms zijn het vrienden, maar valt mij op, het ik zie in het merendeel stelletjes. En misschien is dat niet gek, maar is dat niet gek? Waarom zijn stelletjes zo graag op een terras, omringt door anderen in gehoorafstand?
Nu ben ik zelf ook zo’n stel geweest, maar dan voelde ik me toch altijd actiever. Dan wel actiever in gesprek, dan wel actief met z’n tweeën om ons heen aan het kijken, de wereld uit te lachen om ons privé-geluk. Maar die stellen zijn zo stil, zo kalm, er gebeurt niets. De toeristen hebben het naar hun zin, de families hebben vechtende broers of zussen en verveelde kinderen, de vrienden hebben van alles te bespreken, maar de stellen zitten daar maar. Dus waarom daar, waarom niet thuis?
Oh ja, en ik zag dus een groep oude mensen met een kruis door de stad lopen, met kaarsjes, etc. Maar wat was die groep oud zeg! Het is niets nieuws dat het christendom al jaren lijdt aan ‘ledenverlies’, en ik snap ook dat voornamelijk gepensioneerden de tijd hebben voor zo’n tocht op hun vrijdagmiddag.
Ik heb hier niets slims over te zeggen, het maakt me alleen een klein, klein beetje verdrietig. Hoewel ik zelf geen christen ben, vind ik het toch een mooie groep mensen om in je naaste wereld te hebben, een mooi concept in onze wereld. En ook wel vet hoeveel mensen er van zijn, en dat je mensen in je omgeving kent die, niet alleen zo opgevoed zijn, maar ook actief naar diensten gaan, kruizen dragen, zingen met kerst. Het voelt fijn dat die mogelijkheid er altijd is in onze seculaire wereld. Dat ik naar een kerk kan als ik spijt krijg van de moord op mijn God. Maar de kerk wordt ouder en ik weet niet hoelang die er nog is.
P.S.
Nu is ook de Paus overleden….. Wat nu, wat nu?